آنچه هنوز تلخ ترین پوزخند مرا بر می انگیزد چیزی شدن از دیدگاه آن هاست ،

آن ها که می خواهند ما را در قالب های فلزی خود جای دهند ،

آن ها با اعداد کوچک به ما حمله میکنند ،

آن ها با صفر مطلق شان به جنگ با عمیق ترین و جاذب ترین رویا ها می آیند

و ما خردکنندگان (؟) جعبه های کوچک کفش هستیم.

 

نادر ابراهیمی/بار دیگر شهری که دوست می داشتم.

 

نیلوفر

من به چشم های بی قرار تو قول می دهم
ریشه های ما به اب
شاخه های ما به افتاب می رسد
ما دوباره سبز می شویم .